سلام

زندگی بدون روزهای بد نمی شود. بدون روزهای اشک و درد و خشم و غم .

این برگهای پاییزی است که درخت را معنا می بخشند . براستی چرا ما زندگی را بدون زندگان زندگی می کنیم ، معنا می بخشیم و نا امید می شویم. چرا خوشبختی را در حیات همسایه می کاویم ؟

چرا همواره خوشبختی را در چنان هاله ای از غبار ثروت ، شهوت و غرور فرو برده ایم که گاه خودمان نیز آن را نمی شناسیم و فراموش می کنیم .

خوشبختی همین رضایت با هم بودن است

براستی که خوشبختی را باید در خود جست.

در خود . در خود....

ای کاش در حسرت گذشته و غصه فردا امروزمان را خراب نمی کردیم.