باران آرام آرام ميخورد  بر روي تخته سنگ سياه و از گوشه هاي مقبره توي خاک فرو ميرود. همانجا، روي آن تپه خاموش که سيد خفته است. در کنار رود قزل اوزن با آن آرامش بي نظير و گل آلودش. و توي اين شر شر باران نصيب همه مردم دانه هاي درشت باران است که بر روي بام خانه هاي قديمي ميخورد و آرام در دل خاک فرو ميرود. در دوردستها کوههاي سر به فلک کشيده ماسوله خود را در هزار توي مه پنهان کرده اند، گويي ميخواهند خود را از اين سرماي ناگهاني بپوشانند. توي اين کوهها راههاي پرپيچ و خمي وجود دارد که تنها تاريخ از اسرار آن خبر دارد. و جويهاي کوچکي هستند که مانند شريانهاي بدن يک انسان زخمي، آبها را تقديم قزل اوزن ميکنند.

باران تند و آهسته ميبارد بر روي آن تپه تنها. در کنار آن قبر مشکي که رويش با خطي خوش نوشته است، نميدانم پس از مرگم چه خواهد شد ... . آنجا زير خاک و زير آن شرشر باران پيکر بي روح کسي جا مانده است. و همو بود که به همه ي پوچيهايم افزود، وقتي ديگر نيست. آنجا روي آن تپه در کنار قزل اوزن پيکري آرميده است که حالا شايد شکل خودش را از دست داده باشد، اندامش را خاک و شيره اش را سهم قزل اوزن کرده اند و او با سپيد رود مي آميزد و به همه جا قدم ميگذارد و در آخر به کاسپين ميريزد، جايي که همه چيز سرد و بي روح است وقتي که زمستان ميشود و موجهايش بي روح تر از هميشه.

باران ميبارد و ديگر خاکها گِل شده اند. و اين گل به کفشهاي مردم ميچسبد و آنها را آزار ميدهد. و قطرات از روي تخته سنگ سياه ميلغزند و از گوشه ي مقبره خود را به جسم بي جان او ميرسانند و همه چيز ناراحت کننده تر از آن چيزيست که ما فکر ميکنيم، کوههاي درام بيش از اندازه ساکت و خاموشند و يا شايد چون قزل اوزن از باران جان گرفته اينچنين به نظر ميرسد. کوههاي مه آلود ماسوله با آن هيکل مه گرفته شان ميگويند که زندگي هنوز ادامه دارد و اين سهم من است از نفس کشيدن. و چه کسي اهميت ميدهد که در دل خاک کسي پنهان شده است و يا ما او را جا گذاشته ايم. باران آهسته باريد و بهترين دوستت، دوباره به يادت افتاد. بگذار دلتنگيهايش آزارش بدهند.

Mev6 aare

مِوه آرِه

I vaar de

اي وار دِه

Daar

دار.

U ruz6 re,

او روز رِه،

Ki Che'en

کي چئن

Mi das faaras niy6

مي دس فارس نييه.

ميوه ميدهد / دوباره / درخت./ روزي که / دستم / به آن نميرسد. «محمد بشرا»